KIDinformatie.com
KIDinfo forum!!!


Vader dankzij een zaaddonor!

Hoe het begon....

speen Toen ik mijn vrouw in 1994 leerde kennen in een jongerencentrum in Alkmaar vroeg zij mij hoe ik over kinderen dacht. Ik had er zelf geen voorstelling van hoe het zou zijn om vader te worden, maar het leek mij helemaal te gek. Het idee om een kind te zien opgroeien tot een volwassene sprak mij aan.

Zelf heb ik tijdens mijn jeugd nooit een vader gehad. Mijn ouders waren vanaf mijn 3e gescheiden, contact met mijn vader heb ik dus nooit gehad. "goed voorbeeld doet volgen, gaat in mijn geval niet op....


Uitslag zaadonderzoek.

Mijn vrouw stopte een jaar na het begin van onze relatie met de pil. Wat ons betreft waren wij er klaar voor. Na 2 jaar oefenen was het nog steeds niet gelukt om zwanger te worden, Als eerste een bezoek aan de huisarts om mijn zaad te laten onderzoeken. Mijn vrouw durfde niet omdat zij bang was dat het aan haar zou liggen. Tevens is een zaadonderzoek veelal het eerste onderzoek.

Ik stond er geen moment bij stil dat er iets mis met mij zou kunnen zijn. Tamelijk onbevangen ging in dan ook naar de huisarts om de uitslag te horen. 'Ga even zitten', zei de huisarts. 'De uitslag is niet goed! Bij de test zat geen enkele gezonde zaadcel, de kans op een natuurlijke bevruchting is nihil. Ik klapte volledig dicht, kon geen woord meer uitbrengen....... De huisarts vertelde nog iets over een verwijzing naar de gynaecoloog en andere megelijkheden maar dat ging grotendeels aan mij voorbij. Op weg naar huis kon ik de tranen niet binnenhouden. Toen ik binnenkwam kon ik alleen maar onbedaarlijk janken. 'Ik kan je geen kind geven' snikte ik. Mijn vrouw had mij nog nooit zo radeloos gezien.


Geen echte man.

schoen De dagen erna maalde het maar door mijn hoofd: ik ben geen echte man, ik kan mijn eigen vrouw niet eens bevruchten. Als man heb je toch al zo'n kleine rol, en die rol kon ik niet vervullen. Ik was bang dat zij bij mij weg zou gaan vanwege haar grote kinderwens. Mijn moeder voelde zich erg schuldig. Ze bleef maar vragen of zij wat fout heeft gedaan. Vermoedelijk is in mijn kindertijd mijn teelbal, die niet ingedaald was, te laat operatief uit mijn lies gehaald. Tot op heden is nog steeds niet bekend of dit vruchtbaarheidsproblemen kan veroorzaken. Ik was 7 toen ik geopereerd werd, tegenwoordig worden kinderen ongeveer rond hun 3e geopereerd. Ik kan mijn moeder niets verwijten, men wist toen niet beter...... 3 weken na de uitslag hadden wij een afspraak met de gynaecoloog. In die tussentijd gingen wij op vakantie.

Tijdens deze vakantie bespraken wij het krijgen van kinderen met behulp van donorzaad. Mijn vrouw vertelde dat zij een collega had die wel op mij leek. Wij hebben eindeloos de voor- en nadelen afgewogen. Mij maakte het niet uit, ik wilde graag een kind, punt uit! En hoe, dat vondt ik inmiddels niet meer zo belangrijk. Die collega echter was te dichtbij, stel dat hij zou zeggen: 'dat is mijn kind'. Nee, het idee alleen al.... Mijn vrouw moest vooral wennen aan het 'vreemde zaad' wat zou worden ingebracht. Het voelde een beetje als vreemdgaan.


ICSI.

Tijdens de afspraak bij de gynaecoloog werd ons verteld dat er toch een mogelijkheid zou zijn om zwanger te worden van mijn zaad. Een specialist zoekt een zaadcel uit en injecteerd deze in een eicel van mijn vrouw. Om zoveel mogelijk eicellen te verkrijgen diende ik mijn vrouw hormonen toe. Middels echo's en bloedproefen werd bijgehouden hoe groot de eicelblaasjes waren. Eenmaal de goede maat werden de eicellen d.m.v. een punctie in een potje opgevangen. Met een verwarmd koffertje vol met eicellen ging ik dan weer naar het VU te Amsterdam om aldaar zaad te produceren. In het VU werden zaad en eicellen verenigd waarna de natuur het overnam. Een paar dagen later werden wij gebeld om de 1 of 2 bevruchte eicellen terug te laten plaatsen.

Totaal hebben wij 3 pogingen gedaan met 5 terugplaatsingen, helaas zonder resultaar..... De teleurstelling was groot vooral na de eerste behandeling. Wij hadden zo naar het moment toe geleefd dat wij zouden horen dat wij zwanger zouden zijn.... Mijn vrouw durfde niet te bellen, dus deed ik dat. 'NEE', zei ik........ Teleurgesteld barstten wij in tranen uit.


Vreselijk.

driewiel De ICSI periode vondt ik een afschuwlijke tijd. We mochten geem dag overslaan met de injecties. Door de hormonen groeide er zoveel eicellen dat mijn vrouw soms niet meer kon zitten van de pijn. En dan heb ik het nog niet eens over de bijwerkingen van de hormonen. Er hoefde maar iets te gebeuren of zij zat op de kast of vlogg in tranen. Ik was blij als ik op mijn werk was, afleiding en rust. Ook de punctie, waarbij de eicellen uit haar stokjes gehaald werden, deed bij haar vreselijk veel pijn.

Bij de tweede poging verloor ze volledig de controle. Ze reageerde niet meer op ons en kermde het uit van de pijn. om deze reden kreeg ze bij de derde punctie algehele narcose. Op zo'n moment voel je je toch echt machteloos en erg schuldig.....


Schuld.

De laatste ICSI-poging was een ramp mijn vrouw had bijna een overstimulatie en omdat ik de griep had gehad. Door de griep waren de zaadcellen die ik had vernietigd. Er was geen enkele levende zaadcel te vinden, 18 eicellen verdwenen zo de gootsteen in. Dit was voor mij de bekende druppel: alle spanning en teleurstelling kwamen eruit tijdens een incident bij een bouwmarkt. Mijn fiets viel om tegen een oudere man waardoor er een winkelhaak in zijn broek ontstond. Heel logisch reageerde die man daar verontwaardigd op. Ik stond te trillen van woede en vloog die man bijna aan, terwijl ik mij nooit zo druk maak om dat soort dingen. Op dat moment realiseerde ik me dat er iets mis met mij was.

Ik was op, al die tijd had ik mij groot gehouden en nu kon ik niet meer. Na een aantal gesprekken met de bedrijfsarts een maatschappelijk werker en 2 weken niet gewerkt te hebben voelde ik mij een stuk beter. Wij hadden besloten om niet verder te gaan dan 3 ICSI-behandelingen omdat wij het emotioneel, en lichaamlijk erg zwaar vonden. Vooral mijn vrouw heeft heel veel te verwerken gehad. Het ergste vond ik dat ik zo weinig voor haar kon doen, terwijl het mijn 'schuld' was.

Het enige positieve is dat wij tijdens deze behandelingen steeds meer naar elkaar toe groeiden. Het uiten van mijn gevoelend was altijd al een probleem maar dat dat ging beter. Wat erg geholpen heeft is dat wij op de pc een dagboek bijhielden, zo konden wij lezen hoe wij ons voelden. Dit was voor mij in het begin makkelijker dan over mijn gevoelens te praten. Zo nu en dan kocht ik als troost een kristallen beeldje van Swarovski.


KID.

KID was voor ons de oplossing om een kind te krijgen met op zijn minst één van onze genen. Langzaam groeide wij naar het idee om ons te laten informeren over donorzaad. Kinderloos blijven was geen optie, adoptie was te duur en duurde ons te lang. Ons donorzaad hebben wij uit het Medisch Centrum Bijdorp verkregen. Wij hadden de keuze tussen een (A)nonieme of (B)ekende donor, laatstgenoemde waren schaars en met wachtlijst. Onze keuze werd een A-donor, misschien krijgen wij later spijt van ons besluit als hij ons verwijt dat we hem Zijn Bio-vader ontnemen. Achteraf vindt ik dat er in die tijd te weinig voorlichting is gegeven over de consequenties van een bepaalde keuze. De kinderwens is zo groot en de omstandigheden waarin je de keuze maakt verhinderen dat je zelf die consequenties trekt.
De tijd zal het leren......


Wonder.

hobbelknol De KID-behandelingen waren een verademing vergeleken met de ICSI. Mijn vrouw gebruikte ovulatietesten om het tijdstip van de eisprong te bepalen opdat er op het juiste moment geïnsemineerd werd. Begin mei 2000 was de eerste inseminatie, erg spannend, helaas geen zwangerschap. Bij de tweede inseminatie ook niet. Na de derde was het raak!! Wij waren zwanger!!!! Mijn vrouw belde mij op mijn werk met het grote nieuws.

Ik was letterlijk in de zevende hemel, met een grote grijns vertelde in een aantal bekende van ons dat wij zwanger waren. Het laatste vertelde mijn vrouw mij nadat zij hun gesproken had. Ikzelf kon het mij niet meer herinneren. Ik dacht maar aan een ding.....WIJ WAREN ZWANGER!!!! Ik heb tijdens de zwangerschap geen moment gedacht 'dit is niet mijn kind'. De videoband met de pretecho hebben wij grijsgedraaid. Ook bij de geboorte kwamen veel emoties los, eindelijk na 5 jaar 'vechten' werd onze moeite beloond. Onze zoon Risjard werd 20 mei 2001 geboren!

In 2002 wilden wij ditzelfde wonder nog eens meemaken.
Na de eerste inseminatie hadden wij even een maandje overgeslagen. er waren teveel spanningen. Toen wij de maand erop weer wilden beginnen merkte mijn vrouw op dat ze over tijd was. Geloof het of niet, na 6 jaar spontaan zwanger!!!!! De kans dat dit zou gebeuren was nagenoeg nihil. Ruben is 7 september 2003 geboren.


Geen verschil.

wagen Voor mij is er geen verschil in hoe ik mij gedraag of voel ten opzichte van Risjard, Ruben of Ryan. Zij zijn alle 3 onze kinderen, MIJN kinderen. Natuurlijk vergelijk ik ze met elkaar, welke vader / moeder doet dit niet. Risjard is druk en kan erg goed knutselen. Ruben serieus, verlegen en hangt liever bij mama of papa. En Ryan is gewoon Ryan. Elk kind is anders, ongeacht hoe het verwekt is, vergelijken gaat dan automatisch....




Update: 17-01-2010

Inmiddels is risjard 8 jaar oud, 2 jaar geleden hebben wij het boekje wereldwondertje besteld om aan Risjard uit te kunnen leggen Hoe hij is verwekt. De afgelopen 2 jaar heeft hij een paar keer zelf het boekje gepakt om het samen met ons te lezen. Hij begrijpt hoe en waarom maar verder is hij er niet mee bezig. Ik ben zijn papa!

Na Ruben was ons gezin, naar onze mening, nog niet helemaal kompleet. Mijn vrouw had na Ruben een spiraaltje laten inbrengen om een 'toevalstreffer' te voorkomen. Na verwijdering hiervan waren wij nagenoeg meteen zwanger. Onvoorstelbaar!!!! Eerst ruim 3 jaar de medische malle molen en toch 2 toevalstreffers? Een zaadonderzoek gaf een verbetering aan van 1%.


Ik hoop dat ieders kinderwens mag uitkomen!








Valid HTML 4.01 Transitional
Valide CSS! eXTReMe Tracker